Απέχω

Γράφει ενας Απλός Ανθρωπος


Δεν θα πάρω με την σειρά τα ψηφοδέλτια, ούτε θα περιμένω στην ουρά, ούτε θα παραδώσω την ταυτότητά μου να εγγραφούν σωστά τα στοιχεία μου για το εκλογικό μου «δικαίωμα». Αρνούμαι. Και ναι, αυτή την φορά δεν το κάνω με κανένα ίχνος ενοχής. Αυτή την φορά δεν θα μπω στο παραβάν, ούτε θα κλειστώ στο σπίτι εκείνη την Κυριακή. Αντιθέτως θα βάλω την πανοπλία της συνείδησης και θα βγω στα καφενεία που συναθροίζονται υποψήφιοι της κακιάς ώρας, που θεωρούν ότι η άθλια ύπαρξή τους πήρε βαρύτητα λόγω της ανάγκης του κάθε καημένου επικεφαλής να κλείσει ψηφοδέλτιο, και θα φτύσω. Όπλα δεν έχω για να τους πολεμήσω αλλά ούτε το δικαίωμα να τους απαγορεύσω την κάθοδο τους στην πολιτική, έχοντας όλοι τους κατά αυτόν τον τρόπο, υπογράψει συμβόλαιο με την κατοχική κυβέρνηση της χώρας. Μπορώ όμως να τους φτύσω στα μούτρα γιατί αυτή την φορά η συμμετοχή τους και μόνο σε εκλογές που έχουν αποφασιστεί από τους κουμαντοδόρους της Κρίσης συγκρίνεται μόνο με την συμμετοχή στην Κατοχική Κυβέρνηση των Ναζιστών. Το παραμυθάκι των μικρών κομμάτων, του λευκού και του άκυρου, ας το πουλήσουν στον όχλο που θεωρεί ότι θα κάνει την.........
επανάστασή του ρίχνοντας στην κάλπη την αρνητική του ψήφο. Η ιδέα και μόνο ότι τα καταστατικά ψηφοφορίας θα τα βρει η γενιά του 2045 και θα δει τις υπογραφές εκατομμυρίων Ελλήνων ψηφοφόρων να συνωμοτούν ψηφίζοντας ο,τιδήποτε εναντίον της ίδιας τους της χώρας, κάνει το αίμα να παγώνει. Το δικαίωμα του εκλέγειν ανήκει σε μία χώρα ελεύθερη. Σε μία χώρα σκλαβωμένη είναι αποδοχή της κατάστασης και διαιώνιση της σκλαβιάς με τις ευχές του όχλου. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία από οποιονδήποτε θέλει να λέγεται ελεύθερος και ευσυνείδητος άνθρωπος. Οι διαχωριστικές γραμμές δεξιών-αριστερών, κεντρώων-οικολόγων, ακροδεξιών και απολιτίκ, έχουν σβηστεί παντελώς- και τυπικά- ένα χρόνο πριν. Όσοι συμμετέχουν σε αυτό το προδοτικό για την χώρα πισώπλατο χτύπημα που λέγεται «εκλογές του Νοεμβρίου» και για τις όποιες θα ακολουθήσουν σε υπό κατοχή συνθήκες, δηλώνουν τις ευχαριστίες τους για τα όσα δεινά έχει τραβήξει αυτός ο τόπος και για τα χειρότερα που θα έρθουν μετεκλογικά. Η ψήφος αυτή την φορά μοιάζει με την σφαίρα που θα ρίξει ο κάθε νομοταγής ψηφοφόρος στο ήδη νομίμως πληγωμένο κορμί της Ελλάδας. Όσο για το ερώτημα: «Θα αλλάξει κάτι με την αποχή;», που λέγεται ελαφρά τη καρδία από ραγιάδες απαίδευτους, η απάντηση είναι: «Η αποχή είναι η ψήφος υπέρ της Ελλάδας». Και αυτή η χώρα δεν χώρεσε ποτέ σε παραβάν, ούτε σε κάλπη, ούτε στο όνομα του κάθε υποτακτικού που κορδώνεται για την υποψηφιότητά του. Δεν διεκδικείται με εξουσία σε όσα παζάρια της Δημοκρατίας κι αν την έχουν σύρει. Δεν μπαίνει, που να πάρει, σε ποσοστά κομμάτων. Ή την έχεις 100% στο αίμα σου ή δεν την έχεις καθόλου.

Από το: ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

Ο ΧΡΗΣΤΟΣ

( Για τους τρείς μήνες απουσίας του ) Του ΑΝΤΩΝΗ Φ

Πορτοκαλιά φόρμα, τζόκεϋ, γυαλιά ηλίου το καλοκαίρι, δυό χέρια
"κουπιά" με βιομηχανικά γάντια στο χειριστήριο, ένα τσιγάρο στην άκρη
στα χείλη να σιγοκαίει κοντά δυό μέτρα από τη γή, οι βοηθοί να σε
κοιτάνε με δέος, δεκάδες τόνοι σίδερα να "βροντοχτυπιούνται" και να
στενάζουν εκτελώντας τις διαταγές σου, και ένα ειρωνικό χαμόγελο κάθε
φορά που οι μηχανές, τα σίδερα κι η γή έδειχναν ανυπακοή.

"...Αφού το δικό μας θα περάσει στο τέλος (τόλεγες κοιτώντας με),
κάντε αυτό που σας λέμε να τελειώνουμε να ξεκουραστούμε...".

Κάποτε υπάκουαν αμέσως, κάποτε τα στύλωναν και αγρίευες. Κακό της
"κεφαλής" τους. Το ωράριο τελείωνε όταν άρχιζαν να πειθαρχούν. Ήταν η
ώρα για ζεστό μπάνιο, ένα με πάγο για να ανοίξει ο δρόμος όπως
δικαιολογιόμαστε και μετά για μεζέδες και ποτήρι. Εκτός και είχε
ξημερώσει όπως συχνά συνέβαινε.
Ποτέ δεν κατάλαβα πώς κατάφερνες να κοιμάσαι στις 5 το πρωϊ κατάκοπος
και στις 6 να είσαι όρθιος και φρέσκος.
Θυμάμαι την ιστορία που την έλεγαν οι βοηθοί σου στο Κόσσοβο για τότε
που μετάγγιζες πετρέλαιο από το βυτίο στα ντεπόζιτα αυτοκινήτων και
μηχανημάτων και χύθηκε κάπου μισό λίτρο στο χώμα. Ήρθε πανικόβλητος
(!!!) τρέχοντας ο Αμερικανός λοχίας κουβαλώντας μια συσκευή με
"κάποιο" υγρό και ψέκασε το έδαφος, να αδρανοποιηθεί το πετρέλαιο και
να μη ρυπάνει το περιβάλλον!!!
Έπεσες κάτω από τα γέλια, βρίζοντας και μουτζώνοντας τον λοχία, αφού
άλλη φορά είχες διαπιστώσει ότι "έπιανε" τα Ελληνικά στον αέρα και σού
είχε πεί οτι θυμάται την γιαγιά του, πεθαμένη πολλά χρόνια τώρα, όταν
ήταν μικρός, να τον φωνάζει Αλέξη.

- Άντε ρε ηλίθια τομάρια, ήταν το κλασσικό σου "στόλισμα.".

Τον έβρισες για την υποκρισία που τον έστειλε να απορυπάνει το έδαφος
από το πετρέλαιο που χύθηκε. Αυτό το ίδιο έδαφος που είχε γεμίσει από
τις βόμβες τους με απεμπλουτισμένο ουράνιο...

Αλλά οι μπόμπες τους του είχαν πεί,
ότι απορύπαιναν όλη την χώρα από τους Σέρβους, που μόλυναν
τα Βαλκάνια με την παρουσία τους.

..Γι' αυτό και ο Αλέξης έκανε το καθήκον του.
..Και σύ έκανες το δικό σου δουλεύοντας για την φαμίλια που περίμενε.

Πώς έγινε και τα δυό μέτρα μείνανε ενάμισυ με το ζόρι?
Που είναι τα 110 κιλά μύες χωρίς ίχνος λίπους?
Πού είναι η πορτοκαλιά φόρμα, τα γυαλιά και το χαμογελαστό ύφος?
Πού είναι το άγριο βλέμμα στις μηχανές όταν δεν υπακούανε?
Πού είναι η ερευνητική ματιά σου που περίμενε την δική μου εντολή ή
την συναίνεση στον ρυθμό σου ή στην σκέψη σου που όταν ήμουν εκεί την
έκανες πάντα φωναχτά.

Άχ μωρέ Χρήστο. Ο Αλέξης σε γλίτωσε (!!!) από το χυμένο πετρέλαιο.
Όχι όμως και από το ουράνιο. Άρα γε αυτός γλίτωσε?

Έχεις τουλάχιστον εκεί πάνω κανένα ψηλό ποτήρι με πάγο?

( Ο Χρήστος "έφυγε" στις 21-07-2010 την ημέρα των γενεθλίων του.
Έκλεινε τα 57.
Είχαμε συνεργαστεί για 28 χρόνια σε όλη σχεδόν την Ελλάδα,
συχνά κάτω από τις πιό αντίξοες καιρικές συνθήκες.
Τον είχα φιλοξενήσει πολλές φορές στο σπίτι μου
και με είχε φιλοξενήσει στο δικό του.
Είμαστε φίλοι.
Έχω την φωτογραφία του στο περβάζι του τζακιού για να θυμάμαι τις ατελείωτες ώρες στα εργοτάξια...και το γέλιο του...
όταν λόγω της διάπλασής του τον έλεγα "χαϊδευτικά" αρκούδα μου ! )
Αντώνης

Σημ blog:Τα γεγονότα πέρα ως πέρα αληθινά.
Τα πρόσωπα υπαρκτά.
...κι ο Χρήστος λείπει...