Καθόλου δεν με νοιάζει αν σε μιά φωτογραφία χουρμαδιάς ( φοίνικα ) που έχω αναρτήσει για να σας παραπέμψω στο χουρμά γλυκό του κουταλιού που έκανα , τρέχετε να με διορθώσετε πως το δένδρο του χουρμά είναι άλλο , πως φυτρώνει στα δικά σας μέρη πως κάνει όμορφους τραγανούς καρπούς σαν μήλα , πως αποξηραίνονται , πως λέγονται χουρμάδες ή τζίτζιφα και πολλά άλλα προς ενημέρωσή μου.
Όπως δεν με νοιάζει αν οι γεωπόνοι και τα φυτώρια (ευτυχώς όχι όλα ) δημοσιεύοντας ένα δέντρο Ziziphus jujuba (το δικό σας δλδ ) το μπερδεύουν με το φυτό μοσχοιτιά Elaeagnus Angustifolia την δική μας τζιτζιφιά που δεν την λέμε και χουρμαδιά και που είναι το θέμα μας σήμερα . Κάπως έτσι αρχίζει η διαμάχη μεταξύ μας για το τί εναι χουρμάς , τι τζίτζιφο , τι κάτι γλυκό σαν μήλο και πάει λέγοντας ..
Ακόμα δεν με ενδιαφέρει αν ορισμένοι καλλιεργητές και οι καθοδηγητές τους ( τεχνολόγοι γεωπόνοι ?? ) διαφημίζουν τις καινοτόμες καλλιέργειές τους στην τηλεόραση ελπίζοντας ίσως σε καμιά επιδότηση όπως συνηθίζεται με στους νέους καλλιεργητές αναμασώντας συνέχεια την λέξη superfood ξανά και ξανά , ...δεν με ενδιαφέρει αρκεί η λέξη καινοτομία να μην γράφεται με "ε" αντί με "αι" ( χιουμοράκι )
Και ενώ όλα τα παραπάνω δεν μ απασχολούν , παρα μόνο με νευριάζουν για μια στιγμή , γίνομαι έξω φρενών όταν πάνε να αλλάξουν ή να παραποιήσουν τον τόπο μας, τις ονομασίες περιοχών, αγνοώντας πως ο κάθε τόπος έχει την δική του ιστορία .
( Έτσι ακριβώς και οι συμπατριώτες μου έδωσαν άλλο νόημα στον τόπο της Σαπφούς την Ερεσό , για να πάνε με το ρεύμα της εποχής , να γίνουν αρεστοί στους τουρίστες με σκοπό να νοικιάσουν κανένα δωμάτιο παραπάνω ... room to let ρε τουρίστα .. και ακόμα για να πουλήσουν κανένα ούζο παραπάνω με τοπικό έδεσμα για μεζέ .... για να μας θαυμάσει η Ευρώπη) .. Κλείνω την παρένθεση και συνεχίζω .
Οι δικές μας τζιτζιφιές που μόνο ακούγοντας να μιλάμε γι αυτές μας ειρωνευόσαστε απέχουν πολύ απ τις δικές σας . Κουβαλάνε αύρα θαλασσινή , ανθίζουν και με μπουνάτσα και με μπουγάζι.. Μεγαλώνουν τον καρπό τους με νανούρισμα των κυμάτων .. Και είναι φρούτο παράξενο .ένα μίγμα από βελούδο και κίτρινο μετάξι.. Το φρούτο των παιδικών μας χρόνων..
Η περιοχή του Φαλήρου Τζιτζιφιές λοιπόν όπως διατυμπανίζετε , δεν είχαν ποτέ τα δέντρα των δικών σας καλλιεργειών όπως είπατε στον αδαή δημοσιογράφο που σας υποσχέθηκε να σας διαφημίσει Άλλες είναι οι δικές σας τζιτζιφιές άλλες οι δικές μας .
Ήταν γεμάτη από μοσχοιτιές που μοσχομύριζαν που τα τζίτζιφά τους γλύκαιναν μικρούς , μεγάλους και περαστικούς . Που τα κλαδιά τους γέρνοντας προς τα κάτω προσκυνούσαν τις γιαγιάδες που καθισμένες στις αυλόπορτές τους έλεγαν στα εγγόνια τους παραμύθια.
Μοσχοιτιές που αγαπάνε τις παραθαλάσσιες περιοχές όπως την υγρή περιοχή του Φαλήρου.
Μοσχοιτιές που είχαν διαλέξει και την περιοχή της Λούτσας για να στολίζουν τα εξοχικά κεντράκια χαρίζοντας το άρωμά τους στα ερωτευμένα ζευγάρια ...... και τέλος ..
........... μοσχοιτιές , που μόλις σώπαιναν τα παιδιά ζαλισμένα απ τα αρώματα και τα έπαιρνε ο ύπνος, αυτές οι μοσχοιτιές στο Φάληρο , άκουγαν Παπαιωάννου , Μπέλου και άλλους βετεράνους με τα ασημοπράσινα φύλλα τους να ανατριχιάζουν σε κάθε πενιά και σε κάθε ταξίμι
Υ.Γ. Δεν υπάρχουν φωτογραφίες αυτής της εποχής για απόδειξη το τί δέντρα υπήρχαν εκεί. Εσείς έχετε φωτογραφίες που στηρίζουν ότι τα δικά σας βουνίσια δέντρα εδωσαν το όνομά τους στην περιοχή που μάλλον δεν αγαπούν την υγρασία , και τα λαικά τραγούδια όπως καταλαβαίνω..
