Χωρίς τίτλο

Μια πλαστική συσκευασία με μια χούφτα ντοματάκια και κρυμμένη ποιος ξέρει πόσες μέρες πίσω από τρόφιμα στα ράφια του ψυγείου λογικό είναι να "αναστενάξει " και να σου δείξει με τον τρόπο της πως όλα έχουν ένα τέλος . Και κυρίως όταν το ψυγείο κολλητό σχεδόν στην ηλεκτρική κουζίνα εν καιρώ καύσωνα ανεβάζει θερμοκρασία στα ύψη. 

Για να μην πούμε πως τα ευαίσθητα προϊόντα δεν τα αφήνουμε στο έλεος του Θεού ... και του ψυγείου ακόμα. Σάπισαν λοιπόν τα ντοματάκια , νερούλιασαν και αυτομάτως θάφτηκαν  σε μια γλάστρα που τους εξασφάλισε μια αξιοπρεπή κηδεία αντί να πεταχτούν στα σκουπίδια λόγω των ζουμιών που θα έτρεχαν απ την σακούλα και θα γέμιζαν τον τόπο.. Εγώ ..κλασικά ... τύψεις... Οχι από τσιγκουνιά αλλά απ την έλλειψη προσοχής μου . Τύψεις οι οποίες μεγάλωσαν όταν είδα μικρές ρίζες ντοματιάς να φυτρώνουν στην γλάστρα που φώναζαν : Είμαστε εδώ ακόμα !

Ελπίζοντας να εξιλεωθώ τις μεταφύτεψα σε μια μεγαλύτερη γλάστρα με το πλέον ακατάλληλο χώμα που ήταν υπολείμματα από άλλα φυτά - μπορεί και άρρωστα - και ήσυχη πως έκανα ότι μπορούσα τις άφησα στην τύχη τους . Μεγάλωσαν , έβγαλαν περονόσπορο,  ξεράθηκαν και ενώ έλεγα σήμερα θα τις ξεριζώσω , αύριο θα τις ξεριζώσω , αυτές με το λίγο νερό που έκλεβαν όταν πότιζα τις διπλανές τους γλάστρες με το λάστιχο ξαναπέταξαν κλαδιά.. 

Χώθηκαν ανάμεσα στο ρουμάνι του dragon fruit και συνέχισαν να μεγαλώνουν να ανθίζουν οι κορφές τους και να ξεραίνονται στην βάση τους . Η θέλησή τους να ζήσουν ήταν μεγάλη και υπέθεσα πως δεν είχαν ανάγκη την δική μου προσοχή , αλλά έπαιρναν κουράγιο απ τα γύρω φυτά που καθόλου περίεργο να είχαν αρχίσει και έναν διάλογο μεταξύ τους βρίζοντάς με εν χορώ. Αν έπαιξε ρόλο η φύση ή κάποιος θεός των φυτών δεν ξέρω .. 

Το μόνο που ξέρω είναι πως εγώ αισθάνθηκα αδύναμη και μηδαμινή μπροστά  σ αυτό το μεγαλείο που μου επιβεβαίωσε γι ακόμα μια φορά πως η φύση θα νικήσει αργά, αλλά σταθερά τον ανόητο άνθρωπο.. 

Χωρίς τίτλο το δημοσίευμα λοιπόν για να βάλετε εσείς το δικό σας ..